5 godzin temu
W Europie inwestycje w cały ekosystem elektromobilności sięgnęły właśnie blisko 200 mld euro. To już nie tylko samochody, a złożona przemysłowa całość – od produkcji baterii przez fabryki aut po publiczne ładowarki. I nie ma co ukrywać, jedną z ważnych sił napędowych jest tu presja ze strony Chin.
Kiedy ktoś mówi, iż Europa „wydaje fortunę na elektryki” (i nie chodzi tu o konsumenckie zakupy, a o inwestycje), warto doprecyzować jedną rzecz: chodzi nie tylko o same samochody. Według najnowszych danych New AutoMotive kraje Europejskiego Obszaru Gospodarczego (30 państw – członkowie UE plus Islandia, Norwegia i Liechtenstein) oraz Szwajcaria zainwestowały już prawie 200 mld euro w tzw. ekosystem elektromobilności – od baterii przez fabryki aut po publiczne ładowarki.
Najwięcej pieniędzy idzie nie w auta, ale w baterie
Największa część tego rachunku przypada na łańcuch dostaw baterii — około 109 mld euro. Na produkcję samych samochodów elektrycznych przypada około 60 mld euro, a inwestycje w publiczne ładowanie raport szacuje na 23–46 mld euro. Niemcy odpowiadają dziś za niemal jedną czwartą całej tej puli.
Największa część europejskich inwestycji w elektromobilność idzie dziś na baterie i związany z nimi łańcucha dostaw.
fot. VW
To zresztą ważna korekta wobec obiegowego wyobrażenia, iż „elektryfikacja” sprowadza się do dopłat do zakupu aut. W praktyce największe pieniądze idą w przemysłowe zaplecze: ogniwa, komponenty, zakłady i logistykę. Innymi słowy, Europa próbuje zbudować nie tylko rynek zbytu dla elektryków, ale własne zaplecze do ich produkcji. To już bardziej plan przemysłowy niż wyłącznie transportowy.
Rynek rośnie, więc to nie jest już wyłącznie projekt „na papierze”
Na tle politycznych sporów łatwo zgubić fakt, iż europejski rynek aut elektrycznych wcale się nie załamał. Według ACEA w pierwszym kwartale 2026 r. samochody bateryjne odpowiadały już za 19,4% rejestracji nowych aut w UE, wobec 15,2% rok wcześniej. Hybrydy miały 38,6% udziału, a łączny udział benzyny i diesla spadł do 30,3%.
Podobnie jest z ładowaniem. Według danych ICCT pod koniec 2025 r. w Europie działało już blisko 1,14 mln publicznych punktów ładowania. W całym roku liczba punktów AC wzrosła o 16 proc., a DC o 35 proc., przy czym około 79 proc. całej infrastruktury przez cały czas stanowiły ładowarki AC, a 21 proc. — DC.
ICCT wylicza też, iż na koniec 2025 r. w Europie przypadało średnio 8,9 publicznych punktów ładowania o ekwiwalencie mocy 22 kW na 1000 samochodów osobowych i dostawczych.
To nie znaczy, iż problem dostępności ładowania zniknął, bo między krajami wciąż widać duże różnice, ale sama skala rozbudowy sieci przestaje być już symboliczna.
Publiczne ładowanie to jedna z trzech wielkich pozycji w europejskim rachunku za elektromobilność; w Europie działa już ponad 1,14 mln publicznych punktów ładowania.
fot. Ionity
Skąd ten pośpiech? W tle są Chiny i przemysłowa niezależność
Ten ogromny rachunek ma też bardzo konkretny geopolityczny sens. IEA podaje, iż Chiny wyprodukowały w 2025 r. znacznie ponad 80% wszystkich baterii na świecie. Europa próbuje więc zmniejszyć zależność od jednego dominującego dostawcy. Reuters, powołując się na dane New AutoMotive, pisze dodatkowo, iż Europa produkuje już baterie do mniej więcej jednego na trzy auta elektryczne sprzedawane na swoim rynku.
Z tego punktu widzenia mówimy nie tylko o transformacji napędów, ale też o walce o miejsca pracy i przemysłową pozycję. Reuters podaje, iż dotychczasowe inwestycje wspierają już ponad 150 tys. miejsc pracy, a jeżeli wszystkie zapowiedziane projekty zostaną zrealizowane, może dojść jeszcze około 300 tys. kolejnych.
To jednak nie zmienia faktu, iż branża równolegle mierzy się dziś także z cięciami kosztów i niepewnością co do tempa transformacji.
Ale to wciąż nie jest historia bez znaków zapytania
Dlatego jesteśmy jednak wciąż daleko od momentu, w którym Europa mogłaby już odtrąbić sukces. Analitycy zwracają uwagę, iż sektor przez cały czas potrzebuje stabilnej polityki, wsparcia popytu i bardziej przewidywalnych cen energii, by zachować konkurencyjność. Innymi słowy: inwestycje są duże, ale to jeszcze nie gwarancja wygranej w globalnym wyścigu. Zwłaszcza iż polityczny klimat wokół tempa elektryfikacji bywa dziś znacznie chłodniejszy niż jeszcze parę lat temu, nie pomaga też stale rosnąca presja z kierunku Chin.
Co to wszystko oznacza dla Polski?
Dla polskiego czytelnika ważne jest to, iż nasz kraj nie stoi z boku. Według oficjalnych danych Trade.gov.pl całkowita zdolność produkcji baterii w Polsce przekroczyła w 2025 r. 115 GWh, a wartość tego rynku w 2024 r. przekroczyła 7 mld euro. Ten sam serwis podkreśla też, iż Polska jest jednym z czołowych producentów autobusów elektrycznych w Europie. To znaczy, iż europejskie inwestycje w elektromobilność nie są wyłącznie abstrakcyjną historią z Brukseli czy Berlina — część tego przemysłowego układu już funkcjonuje także u nas.
W praktyce można więc patrzeć na te niemal 200 mld euro dwojako. Dla jednych to dowód, iż Europa zbyt mocno uparła się na elektryfikację. Dla innych — iż kontynent po prostu zrozumiał, iż jeżeli nie zbuduje własnych baterii, fabryk i ładowarek, to skończy jako rynek zbytu dla cudzej technologii. Jedno wydaje się dziś pewne: niezależnie od tego, ile sceptycyzmu wciąż słychać wokół elektryków, Europa przestała traktować ten temat jak eksperyment.
